سيب بهشتي

نخل سبز

شقايق شاملو — Mon, 22 Jan 2007 13:27:00 GMT

سرش به نيزه به گل هاي چيده مي ماند

به فجر از افق خون دميده مي ماند

يگانه بانوي پرچم به دوش عاشورا

به نخل سبز ز ماتم تکيده مي ماند

ميان خيمه ي آتش گرفته، طفل دلم

به آهويي که ز مردم رميده مي ماند

شب است گوش يتيمان ز ضربت سيلي

به لاله هاي ز حنجر دريده مي ماند

رقيه طفل سه ساله که حوري حرم است

به آن که رنج نود ساله ديده مي ماند

امام صادق حق پشت ناقه ي عريان

به زير يوغ چو ماه خميده مي ماند

شوم فداي شهيدي که در کنار فرات

به آفتاب به خون آرميده مي ماند

هلال يک شبه ي من، ز چيست خونيني؟

نگاه تو به دل داغ ديده مي ماند

حکايت احد و اشک چشم خونينش

به اختران ز گردون چکيده مي ماند

فرمان عشق

شقايق شاملو — Sun, 14 May 2006 12:45:00 GMT

چهره ها با اشك زيبا مى شود
عشق با تصوير معنا مى شود
عشق يعنى دل سپردن در الست
از مى وصل الهى مست مست
عشق يعنى ذكر ناموس خدا
يا على گفتن به زير دست و پا
عشق يعنى جلوه صبر خدا
شرم ايّوب نبى از مرتضى
عشق بر دل داده فرمان مى دهد
عاشق جان داده را جان مى دهد
عشق بر دلها شهامت مى دهد
عشق غمها را حلاوت مى دهد
عشق باعث شد كه دل سامان گرفت
پشت درب خانه زهرا جان گرفت
عشق يعنى انقلاب فاطمه
از كبودى چشم خواب فاطمه
عشق يعنى عشق ناب فاطمه
بيت الاحزان خراب فاطمه
عشق يعنى صحبت بى واهمه
حيدر دربند پيش فاطمه
آنكه خود مرد دلير جنگ بود
دستگير فرقه اى صدرنگ بود
عشق يعنى غسل زير پيراهن
دست بيرون كردن از زير كفن
عشق يعنى صبر در هنگام خشم
عشق يعنى جاى سيلى روى چشم
عشق يعنى قلب چون آيينه اى
جاى ميخ در بروى سينه اى
عشق يعنى انتظار منتظر
سينه اى مجروح از مسمار در
عشق يعنى گريه هاى حيدرى
دخترى دنبال نعش مادرى
عشق يعنى طاعت جان آفرين
رد خون سينه بر روى زمين
دنبال حيدر مى دويد
از سينه اش خون مى چكيد

عصاره عصمت

شقايق شاملو — Sun, 14 May 2006 12:29:00 GMT

زهرا عصاره عصمت است. زهرا، آيينه پاکي است. زهرا زلال کوثر است. اي هميشه جاري!

اي بهار کوتاه! اي ترنم باران وحي! در شکوه مقام تو حيرانم که معنويت رشته هاي چادرت دست نياز مي آويزد و معرفت به غبار آستان خانه ات بوسه مي زند.

برهوت اين دنياي خاکي شايان ميزباني چشمه سار هميشه جاري تو را نداشت.

تو که در آيينه زخم ها و داغ ها و در هجران پدر غريبانه زيستي و در وداع شبانه ات با پهلويي بيمار،

خانه گلين را به اميد آغوش بهشتي پدر ترک گفتي...

چنين گفت آدم عليه السلام
كه شد باغ رضوان مقيمش مقام

كه با روى صافى و با راى صاف
زهر جانبى مى‏نمودم طواف

يكى خانه در چشمم آمد ز دور
برونش منور ز خوبى و نور

زتابش گرفته رخ مه نقاب
ز نورش منور رخ آفتاب

كسى خواستم تا بپرسم بسى
بسى بنگريدم نديدم كسى

سوى آسمان كردم آنگه نگاه
كه اى آفريننده مهر و ماه

ضمير صفى از تو دارد صفا
صفا بخشم از صفوت مصطفى!

دلم صافى از صفوت ماه كن
ز اسرار اين خانه آگاه كن

ز بالا صدائى رسيدم بگوش
كه يا اى صفى آنچه بتوان بگوش!

دعايى ز دانش بياموزمت
چراغى ز صفوت برافروزمت

بگو اى صفى با صفاى تمام
بحق محمد عليه السلام

بحق على صاحب ذوالفقار
سپهدار دين شاه دلدل سوار

بحق حسين و بحق حسن
كه هستند شايسته ذو المنن

بخاتون صحراى روز قيام
سلام عليهم عليهم سلام

كز اسرار اين نكته دلگشاى
صفى را ز صفوت صفايى نماى

صفى چون بكرد اين دعا
از صفا درودى فرستاد بر مصطفى

در خانه هم در زمان باز شد
صفى از صفايش سر انداز شد

يكى تخت در چشمش آمد ز دور
سرا پاى آن تخت روشن ز نور

نشسته بر آن تخت مر دخترى
چو خورشيد تابان بلند اخترى

يكى تاج بر سر منور ز نور
ز انوار او حوريان را سرور

يكى طوق ديگر بگردن درش
بخوبى چنان چون بود در خورش

دو گوهر بگوش اندر آويخته
ز هر گوهرى نورى انگيخته

صفى گفت‏يا رب نمى‏دانمش
عنايت‏بخطى كه بر خوانمش

خطاب آمد او را كه از وى سؤال
بكن تا بدانى تو بر حسب و حال

بدو گفت من دخت پيغمبرم
باين فر فرخندگى در خورم

همان تاج بر فرق من باب من
دو دانه جواهر حسين و حسن

همان طوق در گردن من على است
ولى خدا و خدايش ولى است

چنين گفت آدم كه اى كردگار
درين بار گه بنده راهست‏بار

مرا هيچ از اينها نصيبى دهند
ازين خستگيها طبيبى دهند

خطابى بگوش آمدش كاى صفى
دلت در وفاهاى عالم و فى‏

كه اينها به پاكى چو ظاهر شوند
بعالم به پشت تو ظاهر شوند

صفى گفت‏با حرمت اين احترام
مرا تا قيام قيامت تمام

شاعر: محمد بن حسام الدين خوسفى - قرن نهم

الهي وربي من لي غيرك

شقايق شاملو — Thu, 04 May 2006 01:14:00 GMT

قسمتهاي از الهي نامه ايت الله حسن زاده آملي

الهي:بحق خودت حضورم ده و از جمال آفتاب آفرينت نورم ده.
الهي:راز دل را نهفتن دشوار است و گفتن دشوارتر
الهي:يا من يعفوعن الكثير و يعطي الكثير باالقليل

از زحمت كثرتم وارهان و رحمت وحدتم ده.
الهي:ساليني مي پنداشتم كه ما حافظ دين توايم استغفرك اللهم در اين ليله الرغائب هزار و سيصد و نود فهميدم دين تو حافظ ما است الحمدك اللهم.
الهي:چگونه خاموش باشم كه دل در جوش و خروش است و چگونه سخن گويم كه خرد مدهوش و بيهو ش است

الهى از نماز و روزه‏ام توبه كردم بحق اهل نماز و روزه‏ات توبه اين نا اهل را بپذير.

الهى بفضلت‏سينه بى كينه‏ام دادى بجودت شرح صدرم عطا بفرما.

الهى عقل گويد الحذر الحذر، عشق گويد العجل العجل آن گويد دور باش و اين گويد زود باش.

الهى ضعيف ظلوم و جهول كجا و واحد قهار كجا.

الهى آنكه از خوردن و خوابيدن شرم دارد از ديگر امور چه گويد.

الهى اگر چه درويشم ولى داراتر از من كيست كه تو دارايى منى

الهى در ذات خودم متحيرم تا چه رسد در ذات تو.

الهى نعمت‏سكوتم را ببركت و الله يضاعف لمن يشاء اضعاف مضاعفه گردان.

الهى بلطفت دنيا را از من گرفته‏اى بكرمت آخرت را هم از من بگير.

الهى روزم را چو شبم روحانى گردان و شبم را چون روز نورانى

الهى دل داده معنى را از لفظ چه خبر و شيفته مسمى را از اسم چه اثر.

الهى كلمات و كلامت كه اينقدر شيرين و دلنشين‏اند خودت چونى.

الهى اگر از من پرسند كيستى چه گويم.

الهى هر چه بيشتر فكر مى‏كنم دورتر ميشوم.

الهى گروهى كو كو گويند و من هو هو.

الهى از گفتن يا شرم دارم

الهى ديده را بتماشاى جمال خيره كرده‏اى،دل را بديدار ذوالجمال خيره گردان.

الهى خنك آنكس كه وقف تو شد.

الهى شكرت كه دولت صبرم دادى تا بملكت فقرم رساندى.

الهى شكرت كه از تقليد رستم و به تحقيق پيوستم.

الهى تو پاك آفريده‏اى ما آلوده كرده‏ايم.

الهى پيشانى بر خاك نهادن آسان است دل از خاك برداشتن دشوار است

خواب ديدم

شقايق شاملو — Thu, 04 May 2006 00:45:00 GMT

خواب ديدم خواب اينكه مرده ام

خواب ديدم خسته و افسرده ام

روي من خروارها از خاك بود

واي قبر من چه وحشتناك بود

تا ميان گور رفتم دل گرفت

قبر كن سنگ محد را گل گرفت

خسته بودم هيچ كس يارم نشد

زان ميان يكتن خريدارم نشد

هر كه آمد پيش حرفي راندو رفت

سوري حمدي برايم خواندو رفت

نه شفيقي نه رفيقي نه كسي

ترس بودو وحشت و دلواپسي

آمدند از راه نزدم دو ملك

تيره شد در پيش چشمانم فلك

يك ملك گفتا بگو نام تو چيست

آن يكي فرياد زد رب تو كيست؟

اي گنه كار سيه دل ، بسته پر

نام اربابان خود يك يك ببر

ما كه ماموران حق داوريم

نك تو را سوي جهنم مي بريم

ذيگر آنجا عذر خواهي دير بود

دست و پايم بته در زنجير بود

نا اميد از هر كجا و دل فكار

مي كشيدنم به خفت سوي نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد

از جنان ديهاي رحمت باز شد

مردي امد از تبار آسمان

نور پيشانيش فوق آسمان

بر سرش دستار سبزي بسته بود

بر دلم مهرش عجب بنشسته بود

پيش آمد تا مرا افسرده ديد

اي چنين خسته و پژمرده بود

سوي من آمد مرا شرمنده كرد

مهربانانه برويم خنده كرد

گفت آزادش كنيد اين بنده را

خانه ابادش كنيد اين بنده را

اين كه اينجا اين چنين تنها شده

كام او با تربت من وا شده

اينكه مي بيني در شور است و شين

ذكر لالاييش بوده يا حسين

مادرش او را به عشقم زاده است

گريه كرده بعد شيرش داده است

بارها بر من محبت كرده است

سينه اش را وقف هيئت كرده است

با ادب در مجلس ما مي نشست

سينه چاك ال زهرا بوده است

چاي ريز مجلس ما بوده است

چاي ريز مجلس ما بوده است

تا كه ئنيا بوده از من دم زده

او غذاي روضه ام را هم زده

خويش را در يوز عشقم اب كرد

عكس من را بر دل خود قاب كرد

اسم من رازو نيازش بوده است

خاك من مهر نمازش بوده است

پرچم من را بر دوشش مي كشيد

پاي برهنه در عزايم مي دويد

اينكه در پيش شما گرديده بد

جسم و جانش بوي روضه مي دهد

حرمت من را به دنيا پاس داشت

ارتباطي تنگ با عباس داشت

روز تاسوعا به تن كرده كفن

روز عاشورا شده سقاي من

گريه كرده چون براي اكبرم

با خود او را نزد زهرا مي برم

هر چه باشد او برايم بنده است

او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نيست او تنها شود

با عث خوشحالي اعدا شود

در قيامت عطر بويش مي دهم

پيش مردم ابرويش مي دهم

باز بالاتر به روز سرنوشت

مي شود همسايه من در بهشت

آري آري هر كه پا بيت من است

نامه اعمال او دست من است

علي

شقايق شاملو — Thu, 04 May 2006 00:37:00 GMT

ديديم كه رايت علي سبز معجون هدايت علي سبز

در چنبـر آسـمـان آبـي خورشيد ولايت علي سبز

از باده حق سياه مستيم اما ز حمايت علي سبز

شيرين شكايت علي زرد فرهاد حكايت علي سبز

دستار شهادت علي سرخ لبخند رضايت علي سبز

در نامـه ما سـيـاه رويـان امضاي عنايت علي سبز

سوختم

شقايق شاملو — Thu, 04 May 2006 00:35:00 GMT

ناگهان ديدم سرم آتش گرفت

سوختم خاكسترم آتش گرفت

چشم واكردم سكوتم آب شد

چشم بستم بسترم آتش گرفت

در زدم كس اين قفس را باز نكرد

پرزدم بال و پرم آتش گرفت

از سرم خواب زمستاني پريد

آب در چشم ترم آتش گرفت

حرفي از نام تو آمد به زبان

دستهايم دفترم آتش گرفت

عشق

شقايق شاملو — Sun, 30 Apr 2006 10:01:00 GMT

عشق يعني کوچه کوچه انتظار

رؤيت خورشيد در باغ بهار

عشق يعني با جنون تا اوج‌ها

رفتن از ساحل به بام موجها

عشق يعني يک تغزل شعر ناب

مثنوي‌هاي خداي آفتاب

عشق يعني سوختن با شعله‌ها

سبز گشتن در شکوه قله‌ها

عشق يعني هاي هاي اشک‌ها

در فرات بي‌وفا با مشک‌ها

دست‌افشان رقص سرخي واژگون

سعي در محراب با قانون خون

گفتمان مادران داغدار

حسرت ديدار گل‌ها در بهار

يک نماد از قصه جام شراب

رويکردي سبز در تفسير آب

عشق يعني يک شهود بي‌کران

سينه‌اي با وسعت هفت آسمان

در حضور آن فروغ تابناک

سر تاويل شفق در جام تاک

پايکوبي بر فراز دارها

يک غزل با ميثم تمارها

يا قنوتي هم صداي آبها

در نماز صبح با مهتابها

عشق يعني کهکشان در کهکشان

چشم اميدي به سوي بي‌نشان

عشق يعني در فضاي رازها

خلسه‌اي جاويد با پروازها

عشق يعني بي‌کران نورها

با شقايق‌ها ميان هورها

طور سينين حيرتي بي‌انتها

شعر شبنم در گلستان خدا

اشک غم در حسرت ديدارها

همدلي تا صبح با تبدارها

عشق يعني يک سرود جاودان

رقص گلها حيرت پروانگان

عشق يعني زينبي تا اوج‌ها

ناخدايي بر فراز موجها

يک زبان در کام از سر غدير

کهکشان آسمانهاي منير

چيرگي بر خار و خسهاي سراب

مخزن‌الاسرار دخت بوتراب

انعکاس خطبه سجادها

يورشي جاويد بر بيدادها

عشق يعني رود رود مادران

در عزاي خيلي از نام‌آوران

غرق در خون ذوالجناحي اشکبار

در غم بشکوه آن تنها سوار

همنوا با عون يا جعفر شدن

روي دستان پدر پرپر شدن

داستان خيمه‌هاي سوخته

کودکاني از عطش افروخته

عشق يعني اربعين ياس‌ها

اشک سرخي در غم عباسها

تا شهادت يک حبيب باوفا

پير برناي کتاب کربلا

جان فشاني مرگ احلي من عسل

خوش درخشيدن فراسوي زحل

عشق گفتي کربلا آمد به ياد

هيبت خون خدا آمد به ياد

عشق گفتي نينوا آمد به ياد

عصمت لاله‌ها آمد به ياد

راز عشق

شقايق شاملو — Thu, 09 Mar 2006 11:23:00 GMT

((راز عشق))

دل مست صفـــاي نيــنوا شــد با زخمــه عشــــق در نـوا شــد

در بزم شعور و شـعر احســـاس اين مرغ دلم غـزل ســــرا شــد

بـا يـاد ســـــتارگان خـونيــــن در سيـــنه چـه آتشي بپــا شــد

دل بوسه زند به خـاك عشــقش خـاكي كه شـــفاي درد مـا شــد

آن بـوي نســيم خـاك كــويش چون دست مسـيح جانفـزا شــد

چون خون خدا در آن عجين است مقصــــود تمــام انبـــيا شــد

خاكي كه نهــايتي ز عشق است خـاكي كه تمــام يـاد مـا شــد

آن دشت حضــور عشـق و ايثار بـا بـوي حســين پر صــفا شــد

آن بســـتر ســرخ نبـض تـاريخ بـا خـون شهـــيد پـر بهــا شــد

اين دل كـه هــواي گـريـه دارد ديــوانـه دشت كـــــــربلا شــد

دشتيكهزغمعطشبهجانداشت سيـــراب ز خـون اصفـــيا شــد

بر تشنه لبان چو بسـته شد آب از ســوز عطـش غمي بنــا شــد

آبي كه خجل شد از ابي الفضل شـــرمنــده آل مصطـفي شــد

دسـتي كـه فـرات را خجـل كرد از قـامت پهــــلوان جــدا شــد

در ســايه نخــل دل شكـــسته آب آور كـــــــربلا فــدا شــد

بر روي عمــو چو بوسه زد خاك در خيــمه سكــينه در عزا شــد

چون قـد علي به خـون شــناور از ضــــربه تيـغ اشقــــيا شــد

در زيـر هجـــوم سـمّ اســـبان قاسـم بدنش ز هم ســوا شــد

وينغنچه به روي دست آن گل پـرپـر ز قســـاوت و جفــا شــد

با دست حسين عاشق آن دم خـوني كه جهــيد بر سما شــد

تا قامت حق به خاك و درخون از كيــنه خصــم بي حيــا شــد

وان قـامت ســرو تكســواران بـا خـاك شــهادت آشـنا شــد

ســـالار شــهادت و شــجاعت راضي بـه رضــاي كبـــريـا شــد

برپا شده بس حمـاسهاي ناب بـا رزم ســـپاه حـق چهــا شــد

سلطان حمــاسه ها بپا خاست يـاريگــر او فقـــط خــدا شــد

تنــها بـه قيـــام خـود جلا داد تااينكه ســـرش ز تن جداشــد

در كــرببـــلا كـزيـن حمـــاسه افســـانه عشـــق بـرملا شــد

زينب كـه علم گرفتـه بر دوش بـانـوي قيــــام كــــربلا شــد

زينب كـه خداي عـاشـقي بـود بــر زخم دلش خـــدا دوا شــد

در ســـــايـه لطف نـاب دادار زينب بـه قضـاي حق رضا شــد

حجـمي ز ولاي عشــــق زينب در سيــنه شيعيان «رها» شــد

يا باب الحوايج

شقايق شاملو — Thu, 09 Mar 2006 11:19:00 GMT

_{^{پير همه بود اگر چه خود کوچک بود – صبرش به غريبي پدر اندک بود – ميکرد به ني اشاره ميگفت رباب – ايکاش سر نيزه کمي کوچک بود . === روز آخر شده هنگامه ي صد چشمه و صد رود – که راهي شده در سينه ي سوزنده ي اين دشت کويري – پي آغوش تماشائي دريا – همه ي اهل حرم ديده بميدان ..نگران ..زار و پريشان – و درين همهمه مشغول ملاقات به يک خيمه نشسته – بَرِ گهواره به دلداري و لالائي طفلي – که به زيبايي او ديده نديده – وتکان ميدهدش مادر دلخسته ..بخواب اي نفَس گرم حرم ...ياس دلم – وقت عطش ..لحظه ي بيتابي و بي آبي لبهاست ..بخواب اي گل دل – دست دعا دارم واميدي ازين دست به اين سينه و چشمي که ببارد نفسي بارش باران به حرم –تاکه تو سيراب شوي ..خواب شوي – يا که بجوشد ز دل خاک ترا چشمه ي آبي –و بريزم کف دستي ..نه ..دو سه قطره به لبانت که بنوشي و بخندي به رُخم بار دگر – يا که خدا باز مرا شير دهد شير ...مگر زنده بماني ...-رمقي دست و دل بي رمقت يابد و و پرواز کني ..بال زني – پلک بنه بر هم و در خواب برو ..خواب برو خواب – اصلا تو بگو هيچ نبارد نفسي قطره ي باراني از آن آبي بي ابر – و نجوشد ز دل خاک نه رودي ونه چشمه – که ترا آب بيارم ..نبود هيچ مرا شير – همين شير که چنديست ننوشيده لبت ...غم به دلت راه مده ..خواب برو ..تا که عمو هست ... عمو هست – بگو آب - .. و بابا و عمو ..آبشاريست که خود رفته که مشکي ز فرات آورد و باز ترا در بغل خويش کشد خواب برو خواب – دلت قرص ...برو خواب – ساعتي رفته ولي هيچ خبر نيست ازو ...آه کجا رفته عمو ...دير کرده ..چه شده – چنگ .. دل شور زده ...بر جگرو مانده نفس بين گلو و دل مادر ..همه آتش ..همه خون ..نيست آبي که شود قطره ي اشکي و ز پلکش بچکد روي لبان پسرش – کو علَمَش ..مشک چه شد ..آمده بابا ز شريعه به حرم – با کمري از چه خميده – چه شد آن دلخوشي و آن ديده ي بيدار علمدار – و افتاد ستونگاه همان خيمه و ناگاه ..به لب گفت رباب : آه ! شدم خانه خراب ..—گوئيا بي اثر و بي ثمر است نغمه ي لالايي من ..طفلک دلخسته ي من – طفل زبان بسته ي من –کُشت مرا ديدن تو ..در تََف اين حُرم ِ عطش ...اينهمه گرماي جگر سوز ...نفس تاب ندارد ...پدرت آب ندارد ...گل من خسته مشو ...پلک دلم بسته مشو ...خشک شده برگ تَنَت روي دو دستم چه کنم ...غنچه ي مادر ...مزن اينگونه زبان را به تَرَکهاي لبانت ...که چکد خون ز شيار ترکَش ...آه ! کمک ...کودک من رفت زدست – بسکه زدي پاي روي سينه ام از تشنگي ات خسته و بي جان شدي ..پاي مزن آب سراب است ..دلم زار و کباب است ...کسي نيست بگويم که به يک کاسه نه ..يک جام ..نه ..يک کف ..نه ..فقط قطره ي آبي به لب سوخته تا باز مگر خواب رود خواب ...ببيند که در آغوش فرات است ....ببينيد ...ببينيد ..رخ و گونه ي او سوخته از تاول و چون شمع شده جمع ...-- زخم شده روي لبش ...زخم شده چهره ي مادر ..چکنم آب نداري ...— روز سرخيست ..شده پر همه جا بوي غريبي ..غروبي و نه ياري و نه جايي نبود هيچ عزيزي ...نبود هيچ کسي غير شراره که زند شعله به خيمه – حرم آتش ..همه ي دشت پر از خون و درين همهمه و وِلوله ..در پشت پر سوخته ي خيمه و خاکستر آن پيرزني مادر جان سوخته ي کودک شش ماهه ي امروز – عروس حرم حضرت زهرا ...درين گوشه پس از غارت گهواره ...روي خاک نشسته ..-- و چيزيست به مُشتش ..که فشارد بروي سينه و مي بوسد ومي بويدش ازغم --- نخ قنداقه ي اصغر ...آه ! که اسمي زده اتش به دلش ....حرمله ...با خنده پيروزي خود وقت شکار گلوي نازک طفلي ...و در اين بهت درين لحظه ي خونبار ..درين دشت پر از خار – به ناگاه کسي ديد کسي در پي قبريست ..کسي پشت حرم ...همره يک نيزه ي خونخوار ...( کسي همره يک نيزه ي خونخوار}}

ولايت

شقايق شاملو — Wed, 08 Mar 2006 01:50:00 GMT

تولاى شما فرض خدايى است

قبول و رد آن مرز جدايى است

ديانت بى شما كامل نگردد

بجز با عشقتان دل،دل نگردد

هر آن كس را كه در دين رسول است

ولايت،مهر و امضاى قبول است

كربلا

شقايق شاملو — Wed, 08 Mar 2006 01:45:00 GMT

خواب ديدم تشنه سيراب را در كربلا
قصه آرامش سيلاب را در كربلا
چشم خونين فرات از بابت يك لقمه آب
اشك مي زد لشكر ميراب را در كربلا
ال عطش گويان كنار نهر الغم ، سينه اي
بر زمين زد اعتبار آب را در كربلا
خورد تيري همچو خنجر كودك شش ماهه اي
تا بگويد پاسخ مهتاب را در كربلا
باغبان گل را كفن مي كرد و مي زد خنده اي
تا نگه دارد غم آداب را در كربلا
خواهري ديدم كنار حجمي از نامردمي
جار مي زد قصه محراب را در كربلا
تشنه اي ديدم به روي نيزه ها سيراب عشق
مي دهد لب تشنه درس آب را در كربلا
خواب ديدم در كنار مقتل آزادگي
امتحان تشنه سيراب را در كربلا

سفينه النجاه

شقايق شاملو — Wed, 08 Mar 2006 01:40:00 GMT

خداوند تمام زيبايي خلقتش را دروجود پاکت خلاصه کرد..اي شرحه شرحه ترين شرح زيبايي خداوند..بهشت را چگونه بي وجود نازنينت تصور کنم؟؟که تو خوده جنتي..بي کم و کاست..که حوريان بهشتي زيبايي نورانيت خود را از تاريک ترين سايه قامت وجودت به ارمغان دارند..چگونه جنت را بي وجودت تصور کنم؟؟در اين دنياي بي سامان وانفساااا تمام لحظه هاي تنهاييم را به اميد ديدارت طي کرده ام..چگونه تصور کنم در دو دنيا نبينم وجودي را که هستيم..روحم و نبضم بسته به وجود و هستيو نبضش بوده؟؟اي پاره تن زهرا..اي اينه تمام نماي وجه جمال خداوندي..يا رب الحسين اشفع صدر الحسين به ظهور الحجه

مصباح الهدي

شقايق شاملو — Wed, 08 Mar 2006 01:33:00 GMT

در سوگ حسين(ع)

تنها نه بر مصيبتش انسان گريسته
هر ممکني به موجب امکان گريسته
نوح از تنور سينه بر آن کشتي نجات
آتش به جان فکنده و طوفان گريسته
طوفان نهفته قلّه سينا به قعر نيل
زين غصّه بس که موسي عمران گريسته
جان نبي بر آن تن بي سر گداخته
چشم علي بر آن تن عريان گريسته
ميزاب سان ز ديدۂ زمزم به حال او
حجر و حطيم و کعبه و ارکان گريسته
زآن زخم چون ستاره بر آن جسم چون سپهر
خورشيد و ماه و زهره و کيوان گريسته
رنگين ز خون هنوز بُوَد دجله و فرات
زهرا ز بس بر آن لب عطشان گريسته
بر حال اهل بيت خود از درد بي کسي
در تن چو سر نداشت ز شريان گريسته

دوباره مرغ روحم هواي کربلا کرد

شقايق شاملو — Tue, 07 Mar 2006 01:52:00 GMT

داني که چرا مهر جبين خاک حسين است؟
چون قبله دل پيکر صد چاک حسين است
داني که چرا چوب شود قسمت آتش؟
بي حرمتيش بر لب و دندان حسين است
داني که چرا آب فرات گشته گل آلود؟
شرمنده ز لعل لب عطشان حسين است
داني که چرا خانه حق گشته سيه پوش؟
>>>زيرا که خداوند عزادار حسين است